Die volksliederen van Brazilië en Mexico! Hoempapamuziek, juntagroove!

De orpheusspotvogel rukt op naar het noorden, lees ik in de onvolprezen vogelrubriek van Jan de Jong in de LC. Een zangvogeltje zo groot als een espressokopje. En zonaanbidder. Resideert ‘s winters in West-Afrika en ‘s zomers vooral in Zuid-Europa. Maar nu het overal warmer wordt vliegt hij steeds vaker nog een stukje door. Eind juni werd voor het eerst ‘een broedgeval’ in Friesland waargenomen. ‘De roep is een snelle, droge, musachtige ratel tr trrrrrrrrr.’ Uit het feit dat niets bij het oude blijft valt ook hoop te peuren.

Sinds een jaar hoef ik niets meer te betekenen, niemand meer te zijn. Ik geniet een uitkering, wordt betaald voor niksdoen. Formeel: voor bewezen diensten. En hoewel ik het niksdoen inmiddels bijna volledig heb weten te omarmen, huist er nog altijd wat schuldgevoel in mij. Ik had niet gedacht dat ik dat gevoel zo lang bij me zou blijven houden. Niksdoen als grote zonde, dat moet me toch ooit zijn aangepraat.

EA05B2B4-232A-475C-AB0B-E649BC50A8D2
Cornjum, 2018 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

3 gedachten over “”

  1. Misschien is luilakkerij inderdaad niet pluis, maar deze gedachte heb je je niet laten aanpraten.
    Zoals alles is deze gedachte je eigen schuld.
    Ik heb me in ieder geval laten aanpraten dat alles mijn schuld is.
    Hoewel ik me ook heb laten aanpraten dat ik me niets moet laten aanpraten.

    Schuldbesef. Wow!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s