Vannacht werd ik om een uur of vier gewekt door een kraaiende haan die voor onze deur stond. Vanwege de warmte stond de deur open. Alleen een hordeur belette het beest een entree. Hij taaide af zonder nogmaals te kraaien.

Andere geluiden drongen tot me door: het gebonk van koeien op de houten stalvloer, het gekwaak van kikkers in de boerenvijver en het zagende keelgeluid van Hennie naast me. Misschien liepen die bonkende koeien wel naar de melkrobot toe, die elke koe vier of vijf keer per dag volautomatisch molk en beloonde met brokjes. De boer had er geen omkijken meer naar.

We hadden een uur met de boer gesproken en zijn hele bedrijf gezien, dat hij van zijn vader had overgenomen. Ruim negentig koeien had hij nu. Enkele jaren geleden waren er dertig bij gekomen en onlangs had hij een melkrobot aangeschaft. Ook om de pijn in zijn schouders te verlichten. Nee, van boeren zou hij niet rijk worden, maar plezier had hij er wel in.

Bij meer kritische vragen van ons over fosfaatvervuiling of het verdwijnen van weidevogels hield hij zich op de vlakte of schoof schuld van zich af. Toch meende ik iets van een worsteling met deze en andere omgevingsvraagstukken in zijn ogen te zien. Ik voelde sympathie voor hem. Op zijn visitekaartje had ik de tekst zien prijken ‘ zonder boeren geen voedsel’.

Daar dacht ik aan toen ik me omdraaide en weer in slaap viel.

19DF993F-8BAA-413A-9A5A-3206592A737D
Ypecolsga, 2018 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s