Het stedelijke landschap van de Haagse wijk Bomenbuurt moet in mij geschreven staan: ik groeide er namelijk op. Mijn kamer lag driehoog op de hoek van de Esdoornstraat en de Valkenboskade. Door mijn straatbeeld van toen stappen nog altijd een kolenboer, schillenboer en scharensliep; lieden die voor mijn kinderen niet meer zijn dan ouderwets klinkende woorden. Sommige familie-uitjes naar het platteland kan ik me ook nog goed te herinneren, met de Trabant naar Brabant bijvoorbeeld, om langs stoffige paadjes emmers vol bramen te plukken. Misschien heb ik daar wel mijn voorliefde voor het rurale aan overgehouden.

‘De relatie tussen een mens en zijn landschappen is wel een van de diepste en meest existentiële verbindingen die we in ons leven aangaan.’ – Bert Looper in Hier ligt de zee (Bornmeer, 2017)

Vanochtend al vroeg de deur achter me dichtgeslagen voor een fikse wandeling dwars door alle westelijke industrieterreinen van Leeuwarden heen, om langs de zuidelijke oever van het Van Harinxmakanaal weer terug te stiefelen. En onder een stralend zonnetje zag ik links en rechts een landschap dat, en ik parafraseer Looper hier, het slachtoffer geworden is van expansiedriften en daar in zijn verarming telkens weer getuigenis van aflegt.

05B8E1A0-613C-400E-A523-F1AC048A9BDE
Fahrenheitweg, Leeuwarden, 2018 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s