Gerbrand Bakker was vijftig toen hij een oud huis in de Eifel kocht. Hij wilde al heel lang iets buiten, terug naar het platteland, maar niet terug naar zijn geboortegrond, in Noord-Holland, omdat hij bang was dat hij daar dan overspoeld zou worden door weemoed en melancholie. ‘Dat zou ik niet trekken,’ schrijft hij in Jasper en zijn knecht, ‘vandaar dat ik zo tevreden ben met heuvels en dalen, beuken- en sparrenbossen, beekjes en rivieren, zwarte ooievaars, ringslangen en hazelwormen (ik wil Koos van Zomeren en zijn vrouw hier nog eens uitnodigen), duizenden overtrekkende kraanvogels in maart (naar het noorden) en in november (naar het zuiden), een voor mij vreemde taal.’

Zat vanochtend al rond tienen aan de overkant van de Westersingel terwijl de zon langzaam door de sluierbewolking heen brak. Zitten schilderen tot de batterij van mijn iPad leeg raakte (ik schilder op een iPad Pro). Tegen enen weer thuis met razende honger en opgefrist hoofd.

Je thuis voelen, dat is wat Bakker doet in de Eifel en ik in het Friese gewest doe. Ik ben geboren in Haarlem en opgegroeid in Den Haag en Leiderdorp, maar ga er voor geen goud naar terug. Te veel mensen, te druk. Beton en bakstenen. Geef mij de lage Friese horizon maar, waarboven de duizelingwekkende wolken.

D3FBA97F-7335-44DC-BB4B-F8DF3366971E
Westersingel, Leeuwarden, 2018 © Ton van ’t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s