Eigenlijk heb ik als schrijver van dit schrijversdagboek geen andere wens dan de realiteit te beschrijven, de mijne welteverstaan.

Of toch: daarnaast wil ik experimenteren met het autobiografisch genre, de dagboekschrijverij in een nieuw kleedje steken als het even kan.

Maar het is uiteindelijk allemaal bedoeld, begrijp dat goed, om sporen na te laten. Na mijn dood. Mijn denkbeeldige lezer heeft me dan ook overleefd.

Ondertussen blijven de bestellingen maar binnenkomen; Jan en alleman, inclusief boekhandelaren, wil naar aanleiding van de recensie in de NRC mijn laatste bundel hebben. Ik ben bijna door de eerste druk heen. Morgen een nieuwe partij laten maken.

Waar moet dit heen? De marge betekent ook: speelruimte, die nu juist zo beslissend is voor mijn poëzie (= experimentele poëzie).

En ook: die boekhandelaren hebben vast geen idee wat ze in huis halen, gaan gewoonweg op vijf sterren af.

Subversief, dat is het woord wat nu in me opkomt,

nippend aan een glas rode wijn.

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

3 gedachten over “”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.