Na zijn surrealistische periode keerde Alberto Giacometti tegen zijn veertigste, omdat zijn gevoel hem dat ingaf, terug naar het schilderen en beeldhouwen naar de natuur. Hij nam zich daarbij voor een volstrekt eigen stijl te ontwikkelen: zíjn beeld van de realiteit, zíjn kijk op de wereld. Regelmatig liet hij in deze context weten niet in kunst geïnteresseerd te zijn maar in waarheid. Zíjn waarheid uiteraard. Als hij aan een schilderij of beeld werkte, probeerde hij alle schilderijen en beeldhouwwerken te vergeten die ooit het licht hadden gezien. Dat was zijn foefje. Het leidde tot een aarzelende, in onzekerheid rondtastende werkwijze, die we vanaf dan in al zijn kunstuitingen terugvinden; deze vertwijfeling werd zijn handelsmerk en maakte hem wereldberoemd. Het dressoir hieronder schilderde Giacometti in 1957.

img_0011

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

2 gedachten over “”

  1. Ah dat spreekt me reuze aan zo een houding. Bij poëzie probeer ik dat ook. Ben sowieso van de vergeetachtige op de juiste manier, dat hoop ik althans. Wat is kunst anders dan de waarheid boven water willen tillen. Kunst moet op het randje bungelen. Vissen naar dat wat onder de oppervlakte blijft. Zichtbaar maken wat we maar niet onder ogen kunnen krijgen. Kunst die raakt daar wordt geworsteld.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s