Het Amerikaanse transportvliegtuig zette een scherpe daling in. Riemen vast, helmen op. We waren gebrieft op het gevaar van vuur vanaf de grond. Omdat het in het donker moeilijker richten is, werden troepen ‘s nachts aan- en afgevoerd. De landing verliep vlekkeloos. Op de vliegtuigtrap nam ik de frisse berglucht als een gunst in ontvangst. Noord van Kandahar rijzen uitlopers van de Hindoekoesj op, ten zuiden is er niets dan woestijn.
     Harrie, de collega die ik kwam aflossen, stond me grijnzend op te wachten: ‘Wat ben ik blij dat ik jou zie, man!’ Dat kon ik me goed voorstellen. Hij was ruim vier maanden geleden gearriveerd en verlangde nu naar huis. Terwijl het vliegtuig werd uitgeladen dronken we koffie en aten een broodje. ‘De catering is uitstekend op KAF,’ zei Harrie, ‘veel vers spul dat via Pakistan binnenkomt.’ Ik stak een sigaartje op en luisterde. Morgen inboeken en kennismaken. De basis verkennen.
     We gooiden mijn spullen achterin de grote witte jeep die ik over zeven dagen van Harrie zou overnemen en reden naar The Anzio Inn, de Amerikaanse officiersbarak waarin ik voorlopig zou worden ondergebracht. Ondanks het vroege uur waren er nogal wat mensen op de been; een legerkamp in oorlogsgebied slaapt nooit. Ik was hier niet uit plezier maar om mijn godverdomde plicht te doen. Tot mijn stomme verbazing deed Harrie de deur van een ware hotelkamer open: ‘Over drie uurtjes kom ik je halen, eight o’clock sharp, we hebben veel te doen.’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Mijn kamer in The Anzio Inn, Kandahar, Afghanistan, 2008 © Ton van ‘t Hof

Auteur: tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s