Het is een graad of zes, zeven, en langs de hemel trekken grijze wolken zuidwaarts. Tussendoor schijnt de zon. Spel van licht en donker. Studenten fietsen colleges tegemoet en winkels worden bevoorraad. De wereld draait door. Ik wandel langs de Dokkumer Ee richting Snakkerburen en het Leeuwarder Bos. Te midden van alle drukte voel ik me als prepensionado eventjes een buitenstaander. Dan trekken tientallen krijsende meeuwen mijn aandacht. Ze cirkelen boven het water en zien iets wat ik niet zie. Ik blijf staan en amuseer me met hun duik- en scheervluchten, ze hebben zichtbaar jolijt.

Als ik de Vierhuisterweg insla word ik een stilte gewaar. Niets maakt geluid, de bomen niet, de vogels niet en ook de vliegtuigen van de vliegbasis niet. In de verte komt een donderwolk mijn kant op drijven. De spreekwoordelijke stilte voor de storm? Ik beweeg mijn camera van kleurenpracht naar kleurenpracht en maak een hele zooi foto’s. Als ik twee zwanen passeer begint het te regenen, eerst zacht dan harder, en ik realiseer me dat ik geen regenjas aan heb; tevergeefs zoek ik naar een boom met nog voldoende blad om onder te schuilen.

CBF34433-65FE-45F8-B372-73F3FD1206E9

Vierhuisterweg, Leeuwarden, 2017 © Ton van ‘t Hof