Buienradar voorspelt een droge periode van ruim een uur. Ik trek mijn jas aan en de deur achter me dicht en betreed een frisse buitenruimte. Rechtsaf richting het nieuwe M.C. Escher Akwadukt. Door oude en nieuwe wijken. Wandelen is een must voor me; vier muren kunnen benauwen: hup de wereld in. Bewegen, al is het nergens naartoe.

Aan de oever van het Van Harinxmakanaal zie ik dat ze de Drachtsterbrug, die door de komst van het aquaduct overbodig is geworden, intussen hebben afgebroken. De stad is hier afgevlakt, de ruimte erboven ruimer geworden, schaduw heeft plaatsgemaakt voor licht. Ik merk dat ik dit plezierig vind. Stadsveranderingen werken op me in, oefenen invloed uit.

Als ik langs het kanaal loop vraag ik me af of mijn liefde voor Leeuwarden ook iets van doen heeft met haar horizontaliteit; laagbouw overheerst hier, de skyline bestaat uit één kantoortoren van 26 verdiepingen hoog. Als je deze stad nadert zie je haar, op de kantoortoren na, pas op het laatste moment. Ze wil zich pas echt ontvouwen als je je langzaam door haar heen beweegt.

5BAFC17E-0E45-4F20-94E0-C67B19E8F455

Huizum Dorp, Leeuwarden, 2017 © Ton van ‘t Hof