Chimwemwe Undi is opgegroeid in zuidelijk Afrika maar woont en werkt tegenwoordig in Canada. Haar chapbook The Habitual Be is opgenomen in New-Generation African Poets: A Chapbook Box Set (Nne), dat dit jaar onder redactie van Kwame Dawes en Chris Abani bij Akashic Books verscheen. De gedichten in deze bundel proberen haar Afrikaanse verleden, dat steeds verder dreigt weg te zakken, overeind te houden. In het krachtige openingsgedicht gaat ze in op de stand van haar geheugen; in mijn werkvertaling:

LIJSTJES MAKEN (versus)

In hondenjaren ben ik dood, in zwarte jaren leef ik
dus: een buitengewoon, steeds groter wordend dus. Ik vraag onbekenden
om richtlijnen voor prulletjes in mijn zakken & teken thuis
een kaart die zo doortimmerd is als een litanie
die ik me nog maar vaag kan herinneren.

Ik word vergeetachtig.
Er zijn te veel mensen in deze voor mensen gebouwde kamer.
Altijd maar weer de grote verdwijntruc uithalen, wat gebeurd is
tot herinneringen gefluisterd.

& makkelijkere dingen:
1. de premiers in chronologische volgorde,
2. Mijn Zeer Geleerde Moeder Bracht Ons Zojuist Nacho’s,
3. de hoek waaronder de aarde helt en ons van zich afschudt als water.

Er valt te veel te zeggen
voor deze voor bidden gemaakte mond.
Er zijn te veel namen die vergeten mogen worden
die ik dus niet hoef te onthouden
of heus, te blijven herhalen tot ze niets meer betekenen,
of heus, verleer ze,
hak in op een gebrekkig geheugensteuntje.

Ik word vergeetachtig.
Ik onthoud dingen niet & en dat is het ergste.
Ik kan een naam niet lang genoeg vasthouden
om hem in mijn hoofd te kunnen prenten. Zelfs de gezichten worden statistiek,
de aantekeningen archieven. Ik ken schuld beter

dan verdriet, of rusteloosheid,
beter dan een zwart lichaam dat nog steeds ademt.

– Chimwemwe Undi