Aan Djoek, onze bruine Engelse cockerspaniël, heb ik nog enkele glasheldere herinneringen. Wat best bijzonder is, want hij overleed na een aanrijding met een auto toen ik een jaar of zeven was, en meestal reiken mijn herinneringen niet zover terug. Maar Djoek zie ik nog zo voor me. In kleur. En ik ruik hem ook, voel zelfs ín mijn handpalmen zijn satijnzachte haren. Mijn mattie. Onlangs hoorde ik met een half oor – ik was druk – mijn moeder ineens zeggen dat Djoek ‘helemáál geen leuke hond’ was geweest. Toch eens vragen wat ze daar nu precies mee bedoelde.

Djoek, onze Engelse cockerspaniël, en ik, ca. 1960