Mijn moeder draagt haar gerimpelde leven, ze wordt volgende week 82, met een bewonderenswaardige blijmoedigheid, terwijl mijn vader, die bijna 84 is, zijn krachten verspilt aan een verbeten strijd tegen de ouderdom. Mijn moeder heeft de afgelopen dagen genoten van het verblijf op Schiermonnikoog, mijn vader heeft hoofdzakelijk zitten kniezen. Hun verhouding lijdt onder deze tegenstelling. Sámen mokken over de last der jaren zou minder erg zijn. Het stemt me droevig. Tot nadenken ook. Over hoe je het leven, als het bijna is volbracht, in evenwicht kan brengen met het onontkoombare afscheid.

Schiermonnikoog, 2017 © Ton van ‘t Hof