Zij droomt zich … | Eva Cox

Uit: Pritt.stift.lippe, Holland, 2004
In de loop van deze serie besprekingen van één enkel gedicht – #gedichtbelicht – is er een ik in me opgestaan die gelijke behandeling van alle gedichten bepleit. Wat niet alleen de bereidheid veronderstelt om een vers vanuit uiteenlopende perspectieven te benaderen, maar ook om eigen reacties erop door te lichten. Zo bleef zich na herhaaldelijke lezing van bovenstaand gedicht van Eva Cox (1970), uit haar debuutbundel Pritt.stift.lippe (Holland, 2004), de gedachte maar opdringen dat het hier, op metaniveau, ook draait om de zinloosheid van poëzie, een nutteloosheid waarvan wel wordt gezegd dat die alleen in barre tijden kan worden doorbroken. Blijkbaar roept het vluchtgedrag in Cox’ gedicht associaties bij me op met doelloos schrijven, een gepen zonder aanleiding, waarover Richard Hugo zo treffend noteerde: ‘I keep feeling revolutionary / but I have no cause. I feel I am going to dynamite / the swimming pool.’ Wat allemaal niet wegneemt dat Cox de neigingen van de zij-figuur fraai heeft weggezet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s