—‘Class has been largely erased from the post-avant landscape,’ beweert Ron Silliman in 2002 over de Amerikaanse poëziescene. En hij heeft het dan over stand, maatschappelijke klasse. Daar wordt niet of nauwelijks nog over gesproken. Gender & Diversity roeren nu o.a. de trom. Ik denk dat dat ook voor het Nederlandstalige poëziegebied geldt. Ook hier is het beeld van de samenleving vernauwd tot dat van een verzameling individuen en ook hier is poëzie steeds meer zaak geworden van de hogeropgeleide (of was dit laatste altijd al het geval?). Het woord ‘klassenstrijd’ komt alleen nog in geschiedenisboeken voor. Terwijl toch ook sociale ongelijkheid weer aan het toenemen is. Veel eist vandaag de dag onze aandacht op. Veel. Waar we samen schouders onder kunnen zetten.

De avond valt
die kermende lange schreeuw
perst de regen van de nacht
uit zijn holten

onder de bomen druipt
de wond van de stilte

in het kille, het verbeten gras
sterft het gezicht van de zomer

ik ben alleen

– Cees Nooteboom, uit Het zwarte gedicht (Querido, 1960)

Landschap 137, Engelum, 2017 © Ton van ’t Hof

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s