Toen Ron Silliman in augustus 2002 een kort blogbericht aan The H.D. Book van Robert Duncan (1919-1988) wijdde, bezat hij er een digitale illegale kopie van. Hoewel al in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw geschreven, was The H.D. Book op dat moment nog altijd niet in een legale druk verschenen. De illegale kopieën die her en der circuleerden, bestonden uit hoofdstukken die tussen 1966-1983 in verschillende tijdschriften waren gepubliceerd. Hier kwam pas in 2011 verandering in, toen de University of California Press het bijna zevenhonderd pagina’s dikke boek, volledig geredigeerd, als eerste deel van The Collected Writings of Robert Duncan liet verschijnen, zowel in papieren als digitale vorm. Vanwege de zoekmogelijkheid koos ik voor het e-boek.

The H.D. Book is volgens de aanprijzing ‘tegelijk een encyclopedie van het modernisme, een herinterpretatie van zijn sleutelfiguren en -teksten, en een verslag van Duncans zoektocht naar een nieuwe poëtica.’ Ik gebruik het vooral als naslagwerk. De titel verwijst overigens naar de Amerikaanse dichter en schrijver Hilda ‘H.D.’ Doolittle (1886-1961), voor wie Duncan werd gevraagd om een eerbetoon voor haar 74e verjaardag te schrijven. Uit dit eerbetoon, dat we in het eerste hoofdstuk terugvinden, ontstond The H.D. Book.

Maar het gaat me eigenlijk om het volgende. In zijn derde post ooit noemt Silliman Duncans boek ‘a work of criticism with no argument, no theme, no development, no expository equivalent to a plot’, en bespreekt het alléén qua vorm, niet inhoudelijk. Hij is op dat moment nog zoekende naar wat hij met zijn blog aan moet. Wellicht is Silliman daarom op vorm en niet op inhoud gefocust. En de illegale kopie van The H.D. Book die hij in diezelfde tijd op zijn Palm tool leest, geeft hem op dat vlak richting. Silliman besluit zijn post met zijn leeservaring van Duncans boek, die je ook als motto van zijn eigen blog zou kúnnen lezen en als volgt luidt: ‘een tekst die zich stijlvol beweegt tussen kritiek en autobiografie en zich manifesteert als proza zonder plot, een werk dat nooit tot iets wil leiden, maar de lezer wel steeds in de nabijheid van het lezen zelf brengt.’

Feit is dat Silliman’s Blog zich heeft ontwikkeld tot een taalkritisch poëzieblog, waarin gedachten mogen uitwaaieren en het autobiografische element niet wordt geschuwd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s