Vrijdag, 19 mei 2017

Ik kende de Franse filosoof Gaston Bachelard (1884-1962) niet en weet ook niet meer wie me op zijn boek The Poetics of Space uit 1958 wees. Veelzeggend is wel dat de Engelse vertaling uit 1994 nog steeds in druk is. Daarin lees ik:

Poetry puts language in a state of emergence, in which life becomes manifest through its vivacity.

Bij Bachelards opmerking dat het leven zich manifesteert in de ‘levendigheid’ van poëtische taal, heb ik niet een-twee-drie beeld, maar bij de dichter als lantarenopsteker des te meer: poëzie brengt woorden aan het licht, stelt taal in staat om in al zijn rijkdom te verschijnen. Dit komt in de buurt van mijn eigen poëtische praktijk.

Ik heb Robert Anker eenmaal de hand geschud, net na mijn Contrabastijd, waarbij hij me gulloos aankeek, alsof hij de hand van een dissident schudde.

Ik meen dat Awater ooit één Stanzabundel heeft besproken, eentje van Frank Keizer. Om een principiële kwestie kan het hier dan ook niet gaan.

Ik geloof nu toch dat het Robert Archambeau was, die me op Bachelard & zijn boek wees.

In poetry, non-knowing is a primal condition. – Gaston Bachelard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s