Leesaantekeningen bij Lichtmeters, Ruth Lasters, Polis, 2015.

Genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2017 – ‘Lichtmeters is zonder meer grote poëzie.’ – maar won de prijs niet.

Toen ik Lasters onlangs gedreven uit deze bundel zag & hoorde voordragen, kon ik haar inhoudelijk niet goed volgen. Ik begrijp nu, na de eerste paar bladzijden al, waarom: deze poëzie is complex. Voorbeeldzin:

‘Verdoken opgesteld in eigen hoofd / houd ik de wacht soms als een stroper // om te vangen verbaalloos aan je / denken, wankel midden in dat wat je onnazegbaar en / verwijzingloos oproept, als het bengelend knopen van ontelbare // touwladders naar je / toe.’

Deze poëzie geeft haar geheimen niet zomaar prijs, deze koppige gedichten vragen om stilte & concentratie. En als je Lichtmeters dat geeft, wat heeft deze bundel je dán te bieden? In volgorde van opkomst:

  • Een absurdistische touch die, mits luchthartig opgevat, tot vrolijkheid stemmen kan.
  • Gedichten die hun eigen ontstaansgeschiedenis – eerder ontsproten aan associaties dan een vastomlijnd idee – lijken te reflecteren.
  • Aanraking van grote thema’s als vervreemding, particulariteit & vergankelijkheid.
  • Poëzie die je niet zozeer iets wil vertellen als wel laten ondergaan.
  • Zóveel portee (strekking, betekenis) dat porteeloosheid dreigt (kans lopen op).
  • Verzen waarvan het plezier waarmee ze geschreven zijn op de een of andere wijze afspat.

Lichtmeters is zonder meer originele poëzie.

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s