Mijn leven als een Russische roman: met diepgang & hartstocht. Ik zou wel willen, maar de werkelijkheid is anders, banaler. Al zijn er spannende voorvallen geweest. En ben ik na meer dan dertig jaar nog altijd verzot op die ene vrouw.

Onderstaande kiek dateert uit 1987 of 88 en vertelt het verhaal van een ludiek afscheid van een oudere collega die niet op de foto staat. Ik kijk naar het gezelschap, herinner me drie van de vier namen, realiseer me dat ik met niemand van hen nog contact heb, vraag me af hoe hun levens verlopen zijn.

Geilenkirchen, ca. 1988 (ik sta in het midden van het gezelschap)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s