Panama City Beach, 1988
Front Beach Road, Panama City Beach, 1988
Jelle Bode (links, liggend), Jelle Zijlstra (rechts, lopend), Duitse collega in ’t midden, Panama City Beach, 1988
Je moet wat. Dus werden we in de zomer van 1988 op oefening gestuurd, naar Tyndall Air Force Base, Florida.

Anoek was net geboren. Ik was 29. Zo oud, pak ‘m beet, als onze kinderen nu. Ik rookte nog. Dronk al.

Toen we op onze motelkamer (zie bovenste foto) aankwamen, liep er onder de televisie een kakkerlak op het tapijt, die ik direct doodtrapte. Krak. Drie weken later, toen we vertrokken, lag het kreng er nog.

Wat ik me ook nog herinner: de insecticide die overal door sproeiautootjes in de buitenlucht werd verspreid. Op een enkele kakkerlak na viel er dan ook geen insect te bekennen in het door moerassen omgeven vakantieoord Panama City Beach.

Toen Hennie, die met de kinderen in Duitsland was achtergebleven, kortstondig in een ziekenhuis belandde, waren ontsteltenis en afstand (geen mobiele telefoons, geen Skype) ineens groot. Gelukkig boden ouders en vrienden uitkomst; ik ben ze er nog dankbaar voor.

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

2 gedachten over “”

  1. En ik weet nog dat er een dikke zwarte spin in onze badkuip zat. Op een gegeven moment wilde jij een bad nemen en was de spin weg. Toen je mij vroeg waar is dat ding gebleven, zie jij hem nog, zei ik ja: Daar is ie! Ik kneep je in je blote achterste en je sprong zowat door het plafond…. Meesterlijk, dat vergeet ik nooit meer 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s