Heijne, Wieg, Zwagerman, Boskma, Mertens, Irisarri

~ In een essay op nrc.nl zet Bas Heijne zijn diagnose van de huidige politieke crisis uiteen. Hij neemt onder andere een ideologische gespletenheid waar:

‘Richten we onze samenleving in naar de idealen van de Verlichting, waarbij gelijkheid of individuele vrijheid vooropstaat en waarin de verbondenheid van een individu met alle mensen ongeacht afkomst, kleur, en wat dan ook wordt onderstreept? Of vallen we terug op de verhalen van eigenheid die de zogeheten Contraverlichting ons voorhoudt, waarbij de nadruk op eigenheid wordt gelegd – historische en culturele eigenheid?’

Om een samenleving naar de idealen van de Verlichting in te kunnen richten is, zo lijkt me, tolerantie een noodzakelijke voorwaarde. Zonder verdraagzaamheid en toegevendheid jegens de ander kan ‘gelijkheid of individuele vrijheid’ niet bestaan. Daarnaast is mij van jongs af aan bijgebracht dat ‘tolerantie’ een sleutel van de Nederlandse historische en culturele eigenheid is. Als dit alles waar is, is de huidige politieke crisis het gevolg van iets wat stukgegaan is. Misschien kan dat nog worden gerepareerd. Handen in het haar.

~ Nieuw element voor mijn verzameling aanhalingen met betrekking tot onze onontkoombare aftakeling:

‘Hoe kun je jezelf als dichter van een uitstervende generatie Maximalen (Rogi Wieg, Joost Zwagerman) nog een plek toebedelen in het huidige dichtersklimaat? Heb je als oudere dichter nog wel bestaansrecht? Waar haal je de inspiratie vandaan? In Tsunami in de Amstel laat Pieter Boskma (Leeuwarden, 1956) de worsteling met zijn eigen dichterschap zien. […] In deze bundel komen alle facetten van Boskma’s worsteling aan bod: hij durft zijn eigen plek in het dichterslandschap onder de loep te nemen. Juist door het verval in kaart te brengen, blaast hij zijn dichterschap nieuw leven in en geeft hij de bundel een zekere urgentie. “Ik sta echter – hoezeer ik mij nog altijd / met die jonge dichters gedeeld voel in het hart – / op die plek waar het behoorlijk stil begint te worden”, dicht hij.’ – Diewertje Mertens in de Leeuwarder Courant

~ Geen Top 2000 voor mij vandaag, maar ‘post-minimalism’ van Rafael Anton Irisarri:

~ Uit de oude doos:

89da121f-55d0-4236-b9c2-5cb42fae36cc
Panama City Beach, 1988

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s