Artiest met ballen

Kwestie van kunst (3)

Marina Abramović (1946) wilde een artiest met ballen zijn. Deze gedachte vatte post tijdens haar studie aan de kunstacademie in Belgrado. Stoer als ze was. In zijn boek When Marina Abramović Dies: A Biography suggereert James Westcott dat haar strenge moeder, die geen liefde of genegenheid kon tonen, hier voor een deel debet aan is geweest. Marina zou evenals haar moeder niet met zwakheid kunnen omgaan, niet in haarzelf, niet met die van anderen.

In 1973 bracht Abramović enkele maanden in Schotland en Engeland door. Tijdens het Edinburgh Festival gaf ze haar eerste publieke performance, ‘Rhythm 10’, waarin ze direct haar fascinatie met pijn zou tonen. De performance was gebaseerd op een oud Slavisch dronkenmansspelletje, waarbij deelnemers zo snel mogelijk met een mes tussen de vingers van hun opengespreide hand moeten prikken. Tijdens haar optreden speelde Abramović het spel tweemaal met tien verschillende messen. Haar hand lag op een wit laken. Regelmatig prikte ze mis. Elke sessie werd met een bandrecorder opgenomen. Na het prikken speelde ze de twee opnames tegelijkertijd af en liet de verbijsterde bezoekers met ritmische tikgeluiden en het met bloed besmeurde laken achter. Ze zou deze performance in de loop der jaren nog enkele malen herhalen. Er is een klein stukje film van, waar ik niet zonder afgrijzen naar kijken kan. Precies zoals Abramović dat voor ogen moet hebben gestaan.

Al mijn berichten over Marina Abramović vindt u hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s