Zien en gezien worden: Marina Abramović

Kwestie van kunst (2)

In 2002 bracht Marina Abramović (1946), ‘de oma van de performancekunst’, twaalf dagen zonder te eten of te spreken in een New Yorkse kunstgalerie door. Publiek mocht toezien hoe ze in een toneeldecor deze zelfgekozen beproeving – douchen, plassen, zwijgen, verhongeren in het openbaar – doorstond. Abramović staarde op haar beurt ook bezoekers aan. Een korte impressie van ‘The House With the Ocean View’:

Momenteel lees ik James Westcotts When Marina Abramović Dies: A Biography (MIT Press, 2010) en hoop daarin iets meer te weten te komen over Abramovićs drijfveren. Haar performancekunst boeit me enorm, vooral de sociaalpsychologische facetten ervan. Regelmatig maakt het publiek zelf deel uit van een performance, is er een kritiek onderdeel van, waardoor de uitvoering een onvoorspelbaar karakter heeft. ‘Rythm O’, waar ik hier al eerder over schreef, is daar een voorbeeld van.

De komende dagen neem ik u mee op mijn reis door dit boek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s