Koe 4 & een ecogedicht van W.S. Merwin

Er zat vanochtend weinig kleur in het landschap. De temperatuur daarentegen vond ik best aangenaam. Op enkele kraaiachtigen en een biddend roofvogeltje na geen vogels te bekennen. Vrijwel alle schapen in de wei lagen languit. Moest onderweg driemaal afstappen om de rug te rechten. Op de spat regen had ik niet gerekend. De meeste koeien staan al weer op stal. Maar niet allemaal. Dit buitenexemplaar liet zich in de buurt van Swichum gewillig fotograferen:

img_0798
Koe 4, Swichum, 2016 © Ton van ’t Hof

Kwam van de week een gedicht van de Amerikaan W.S. Merwin (1927) tegen. Merwin, een gelauwerd dichter (hij won o.a. tweemaal de Pulitzer Prize for Poetry), heeft zich lang aan mijn aandacht weten te onttrekken, maar zijn gedicht ‘To the Wires Overhead’ greep me direct:

VOOR DE KABELS IN DE LUCHT

Dit is het jaar
waarin de zwaluwen niet terugkeerden

jullie hebben het niet gemerkt

volop lente nu
de avondberichten
lopen niet langer door
de zwaluwpootjes heen
die rijtjes hebben gevormd
en jullie vasthouden
onder de fijnbesnaarde
ontlading van hun gezang

terwijl de melodie van het
liedje verandert
zouden ze nog eenmaal
uit zwieren gaan en zouden ze
alleen of met z’n tweeën of
een aantal samen
nog eenmaal in het avondlicht
laag over de tuintjes scheren
en langs de steile hellingen
en over de rivier
en ze zouden terugkeren naar hun stekjes
om verder te gaan met hun verhaal
over wat er was terwijl het er nog was

jullie horen niet
wat er weg is

Onze omgeving verandert snel. Evenals het klimaat. Ook vogels worden daar de dupe van. Hun leefgebieden en migratiebewegingen worden verstoord. Als aanpassing uitblijft, sterven soorten uit.

Merwin schetst een landschap waarin ooit telegraaf-, telefoon- & elektriciteitskabels en zwaluwen naast elkaar bestonden, maar waaruit de vogelsoort nu verdwenen is. Hij richt zich in het gedicht tot de doodse kabels die, ongevoelig als ze zijn voor klimaatveranderingen, als teken van het menselijke ingrijpen in de natuur zijn achtergebleven.

Het is een onheilspellend gedicht. Het leven trekt zich er langzaam uit terug. Zelfs de verteller lijkt aan het eind zijn rug naar het levenloze landschap te keren. Ik word er droefgeestig van.

Luister naar Nils Frahms wonderschone, melancholieke ‘Went Missing’ terwijl je Merwins gedicht nog eens leest:

Present Company, W.S. Merwin, Copper Canyon Press, 2005: via bol.com.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s