Schoen uit de golven

img_0766

Wat kunnen we zeggen over dit pietepeuterige gedicht? Is het eigenlijk wel een gedicht? Zijn geringe omvang dwingt ons terug te vallen op onze eigen ervaringen.

Ik ben vlakbij Scheveningen opgegroeid. Heb schoenen op het strand gevonden. Die daar waren achtergelaten of aangespoeld.

Het is een minimalistisch gedicht. Zoals Aram Saroyan – ‘lighght’ – en K. Schippers ze ook schreven.

Gymschoenen, een regenlaarsje.

Grenier verbleef in Californië toen hij A Day at the Beach schreef.

Ik ben ook in Californië geweest, heb over Venice Beach gelopen. Wat me daarvan is bijgebleven: prachtig licht dat alle kleuren intensiveerde.

Dit gedicht voltooit niets, het exploreert. Het is eerder proces dan een afgerond ding.

Ik zie iemand tot zijn middel in de aanrollende golven staan en razendsnel een meedrijvende schoen uit het water vissen. Hij steekt de schoen triomfantelijk de lucht in.

Het had net zo goed een ander object kunnen zijn. Op het strand spoelt van alles aan. Iets in plaats van niets.

Het is een gedicht over iemand die iets vindt. Wat iemand anders de uitroep ‘oh’ doet ontlokken. Een ‘oh’ van verbazing? Of een ‘oh’ van ‘oh, het is maar een schoen’?

De uitroep ‘oh’ (of ‘o’) kent een lange poëtische traditie.

Dit is een gedicht. Wat is een gedicht?

Stephen Burt bespreekt dit vers in zijn boeiende boek The Poem Is You: Sixty Contemporary American Poems and How to Read Them (The Belknap Press of Harvard University Press, 2016): via bol.com.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s