Lyriek als het parfum van een vrouw

In een onderhoudend artikel, weergave van een tweegesprek tussen de tot Libanees genaturaliseerde Syrische dichter Adonis en de Chinese dichter Yang Lian, lees ik dat lyriek in het Westen ‘een culturele aangelegenheid’ en in China en de Arabische cultuurkring ‘synoniem met existentie’ zou zijn. Ik begrijp de uitspraak niet direct. Want tracht ook ik niet in mijn poëzie greep op de werkelijkheid te krijgen? Dien ook ik niet al schrijvende telkens weer, of ik het nu leuk vind of niet, mijn verhouding tot de wereld te bepalen? Ben ook ik niet fundament en oorzaak van mijn gedichten?

Als ik de passage herlees valt me de volgende toelichting pas op: ‘In het Westen is lyriek als het parfum van een vrouw, bij ons [in China] stelt ze je voor de keuze tussen dood en leven.’ Hier wordt onderscheid gemaakt tussen vrijheid en onderdrukking, tussen de Westerse omstandigheid waarin gedichten kunnen worden geschreven en de toestand in China waarin openhartig spreken nog altijd gevaarlijk kan zijn. Zo zit dat dus. Schrijven in gerust- dan wel benauwdheid. Uit de twee daaropvolgende zinnen abstraheer ik de gedachte dat heftige ervaringen intense poëzie kúnnen opleveren, van enige wetmatigheid lijkt me geen sprake:

Het is beslist niet zomaar een spel waarbij het om intellect en stijl gaat. Onze [Chinese] gedichten zijn juist daarom zo intens, daarom gaan ze zo diep; maar misschien zijn ze daarom ook zo eenzaam.

(Dit bericht verscheen eerder, op 28-10-2014, op 1hundred1.tumblr.com.)

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s