Een verzameling half scherpe polaroidkiekjes

Peter van Liers tweede bundel, Gegroet O… (1998), lijkt wel een verzameling half scherpe polaroidkiekjes, haast per ongeluk genomen, van ons omringende, schijnbaar nietige zaken, afgewisseld met korte reflecties van de spreker op wat hij ziet. Een schier oneindige reeks kiekjes, waarin dingen naar dingen verwijzen en die geen begin- of eindpunt kent. Van Lier tracht zo min mogelijk te controleren. Deze poëzie geeft veel ruimte: ‘Ook waterwegen zijn wegen, inderdaad. / Naast wegen groeit gras (omtrent het wuiven der halmen? – / later, misschien).’

(Dit bericht verscheen eerder, op 26-11-2014, op 1hundred1.tumblr.com.)

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s