Mijn grootste angst

sicilie

Wat mijn grootste angst is, vraagt de filosoof, mijn kwetsuur, trauma, aan de hand waarvan mijn ik ‘zichzelf in de kern definieert.’ Tjee. Ik heb wel wat faalangst, maar niet op het ziekelijke af. Ook heb ik last van het witte jassen-syndroom als mijn bloeddruk wordt gemeten, maar dat zou ik nu niet direct een trauma willen noemen. Doodgaan lijkt me ook geen pretje en soms schrik ik wakker uit een droom als ik in een afgrond tuimel of moederziel alleen in een oceaan drijf.

Wacht eens, ik herinner me nu een angstig voorval, een jaar of tien terug, hoog in de Siciliaanse bergen. We namen met onze huurauto, een Fiat Panda, een verkeerde afslag en voordat we het wisten reden we op een pad van twee wielsporen breed schuin naar beneden, met links honderden meters steile diepte en rechts een wand loodrecht omhoog. Keren of achteruitrijden was er niet bij, rechts uitstappen onmogelijk en links levensgevaarlijk. Halverwege maakte de weg een haakse bocht om vervolgens op een klein rotsplateau te eindigen, met een magnifiek uitzicht, dat wel. We schrokken ons opnieuw het apelazarus toen op een tiental meters enkele honden aansloegen en er een kluizenaar uit een hutje verscheen. Met een paar keer steken heb ik vliegensvlug de auto gedraaid en zijn we weer omhoog gereden. Ik voel nu nog het bonzen in mijn keel, bang als ik was om met auto en al het ravijn in te glijden. Hennie zegt altijd dat dit de enige keer is dat ze de angst in mijn ogen heeft zien staan.

(Dit bericht verscheen eerder, op 19-07-2014, op 1hundred1.tumblr.com.)

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s