Wat heb je nou eigenlijk te zeggen?

In zijn bijdrage aan deel 9 van The Grand Piano haalt Ted Pearson de invloedrijke Amerikaanse dichter William Carlos Williams (1883-1963) aan:

[…] er valt niets meer te zeggen.
Dit is de wanhoop van de poëzie, dat er
niets meer te zeggen valt.

Pearson geeft drie mogelijke verklaringen voor deze muilpeer: (1) Williams ziet hier de betrekkelijkheid van het leven in (en dus ook van de poëzie), waar in zekere zin nooit iets zinnigs over te zeggen is geweest. (2) Na zijn beroertes bracht een depressie Williams ertoe om zijn persoonlijke wanhoop te vermengen met die van de poëzie. (3) In het najagen van zijn poëtische doelen kaatst Williams hier de bal terug naar de poëzie, dient haar van repliek, pareert een aanval: Kom maar op! Wat heb je nou eigenlijk te zeggen?

Wat me voor iedere dichter, op z’n tijd, een zinnige vraag lijkt.

Ik geloof niet in goddelijke gekte. Schrijf me het onbekende in. Tracht daar een antwoord te vinden. Mijn poëzie is méér dan louter willen.

(Dit bericht verscheen eerder, op 02-08-2013, op 1hundred1.tumblr.com.)

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s