Het gedicht als revolutionaire gebeurtenis (11)

Volgens Julia Kristeva verdeelt het subject zich in het bewuste en onbewuste, verstand en verlangen, rationele en irrationele, sociale en presociale, overdraagbare en onoverdraagbare, het symbolische en het semiotische. Het symbolische omvat taal die opereert onder de vlag van het verstand, communicatie en ideaal van enkelvoud en eenheid. Het semiotische omhelst de taal van het verlangen, erotische impulsen, lichamelijke ritmes en opwellingen uit een ver, pretalig verleden. Als volwassenen verliezen we, aldus Kristeva, nooit volledig de binding met de kinderlijke vloeibaarheid van het zelf. Voor Kristeva huist poëtische taal in het symbolische maar is doorboord met het semiotische, dat wil zeggen taal gericht op logische en heldere communicatie ontwricht door het irrationele en onoverdraagbare. Sybren Polet:

EINDBEGIN

Zo eenvoudig was het begin,
als een zon die vanzelf onderging

een opening in een bijna blinde muur.
Pure graffiti was de ware natuur

van de muur en alles wat erin verdween
leek voorgoed op weg naar zijn eindbegin

tussen hiëroglyfen zonder enige betekening.

Daar zweeft of zwerft hij, verloren in
de onbetekenissen van lussen en lissen,

als een zon die tegelijk op- en onderging.

Sybren Polet

Intertekstualiteit is voor Kristeva het middel bij uitstek tegen ‘(mono)logica’, het ideaal van enkelvoud en eenheid, en daarom subversief, revolutionair zelfs.

(Dit bericht verscheen eerder, op 27-04-2011, op 1hundred1.blogspot.nl.)

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s