Geenszins zeker dat taal ’t ‘m doet

In ‘Writing and Experiencing’ (L=A=N=G=U=A=G=E Magazine, 1980) geldt voor Nick Piombino dat poëzie ‘uiteindelijk de meest natuurgetrouwe menselijke expressie is daar zij, in het kader van de omarming van de pure essentie van de gewaarwording, onverbloemd duidelijkheid schept over en zich inleeft in psychologische, politieke en existentiële ervaringen.’ Hij onderbouwt dit met het argument dat taal de kern van ons bewustzijn uitmaakt en niet beelden of spiegels. Over dit laatste verschillen geleerden van mening. Het is geenszins zeker dat taal ’t ‘m doet. Vruchtbaarder vind ik het vertrekpunt van Charles Bernstein: ‘[D]e taal zelf brengt op elk moment ervaring voort (in lezen en anderszins) […] ervaring is een dimensie die noodzakelijkerwijs deel uitmaakt van taal.’ Piombino zoekt in ons naar de relevantie van poëzie en raakt verstrikt in veronderstellingen, Bernstein gaat van de vermogens van taal zelf uit. Dit laatste leidt tot het verkennen van de wijzen waarop taal ervaringen oproept en tot het experimenteren met nieuwe vormen van poëzie met wellicht nieuwe ervaringen tot gevolg. Ik geloof dat daar een uitweg ligt uit de huidige impasse van de poëzie en niet langer in het beschrijven van de ervaring die al in ons is.

(Dit bericht verscheen eerder, op 19-05-2011, op 1hundred1.blogspot.nl.)

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s