Van de goden weet ik niets

De Canadese dichter Alan Davies zoekt in zijn essay ‘The Dea(r)th of Poetry’ naar een antwoord op de vraag hoe we te midden van de huidige ‘language explosion’ nog onderscheid kunnen maken tussen informatie en misinformatie, tussen zinvolle en zinloze teksten, tussen waardevolle en waardeloze poëzie. Helaas komt hij met een veelgehoord antwoord op deze veelgestelde vraag: de kritiek moet genadeloos afrekenen met waardeloze poëzie, waarbij hij vervolgens een invulling geeft van wat waardevol en waardeloos is, van wat kwaliteit heeft en wat niet. Hierbij probeert hij overigens ‘het persoonlijke’ te ontlopen door zich op quasi universele waarden te beroepen:

‘I hold compassion to be the greatest value… I value tidiness and clarity… I value honesty and (beyond it) I value candor… I value things that are shared… I value the quest for those things that underlie the-more-apparent-things… I value the daily commerce of the word… I value what is alive… I value what brings persons together… For the most part I value (highly) things that have survived for a while… I value those things that might further change…’

Bij de vertaalslag naar wat dit dan precies moet betekenen met betrekking tot het onderscheid tussen zinvolle en zinloze teksten, waardevolle en waardeloze poëzie, komt hij niet veel verder dan een tirade tegen language poëzie, conceptuele poëzie en flarf:

  • ‘Good writing deals with issues / not with itself.
  • ‘Worthwhile writing deals with issues / and not with itself alone.
  • ‘Writing that is of value to human beings deals with matters that are of life-and-death import to them / and not with its own machinations.’

Gaap. Alweer zo’n gefrustreerde moraalridder, denk ik dan, die de stellingen van Protagoras is vergeten:

  • Van de goden weet ik niets: niet dat ze bestaan en evenmin dat ze niet bestaan.
  • De mens is maat van alle dingen. Van de dingen die zijn wat ze zijn en van de dingen die niet zijn wat ze niet zijn.
  • Over elke zaak bestaan er twee opvattingen, die tegenover elkaar staan.

Davies’ vraag lijkt me ter zake dienende, maar zijn vertrekpunt voor een antwoord – er moet toch zoiets bestaan als een universele maatstaf voor wat goede en slechte literatuur is – niet.

(Dit bericht verscheen eerder, op 16-05-2010, op 1hundred1.blogspot.nl.)

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s