Am Fallturm

Het van internet afkomstige fragment is nog altijd een van de belangrijkste bouwstenen van mijn poëzie. Wel raak ik steeds meer geïnteresseerd in het verbinden van de fragmenten tot een aaneengesloten geheel en minder in de juxtapositie. Wat blijft is de afstand tot de bron van mijn materiaal: de megatekst internet, wat in feite de grootste beschrijving ooit is van de wereld en onze beleving ervan. Door me te beperken tot het verwerken van fragmenten uit deze megatekst, waarbij het eigen gevoel of vooroordeel nog zal doorklinken in de fragmentkeuze en vormgeving, sluipt een zekere mate van objectivering het gedicht binnen, die zich ook uitstrekt tot zaken die normaliter niet als objecten worden beschouwd: tijd, personen, gevoel etc.

Alsof ik vanuit de ruimte naar de wereld kijk. Als een absoluut subject, dat geen positie inneemt in de wereld, maar van buitenaf objecten verlicht. Wat een zeker gevoel van vrijheid met zich meebrengt. Niet gebonden aan constituties of anderen wetten. Zo lijkt het.

Vanuit deze onnatuurlijke, transcendentale positie experimenteer ik. Exploreer de ruimte die op deze wijze ontstaat tussen subject en object. Een ruimte die ik in elk geval zou willen karakteriseren als kunstmatig en daardoor per definitie ook als vruchtbaar voor poëzie. Ik zie het als een poging om aan de zwaartekracht te ontsnappen en de relatie tussen subject en object, kunst en samenleving, ander leven in te blazen. ‘Yo, waar de fuck ben ik?’ Ter illustratie hieronder enkele strofes uit mijn nieuwe lange gedicht ‘Donkere ogen die ons onbewogen vogelen’, dat in het najaar in het kader van het project ‘Wij, burgers van Europa! Lyrische inleidingen op de Europese Grondwet’, georganiseerd door het Vlaams-Nederlands Huis deBuren in samenwerking met literaire stichting Perdu, in boekvorm verschijnt:

De valsnelheid is niet afhankelijk
van gewicht. La vitesse de libération
of The Pancake Theory of Collapse?
4,7 sec nul-g in minaret van Bremen.

Vrijheid dankzij kennis? Dan orde
op zaken stellen? Roadside booby-traps?
Enkel en alleen als er een bitmap van is;
het georganiseerde beetnemen.

Men heeft er blijkbaar een boodschap in vervat.
Trefzeker en onoverwinnelijk.
Wat dan, evenals de stam uiteraard,
God voorgoed uit complexe systemen

heeft verjaagd. En mij abusievelijk
in een Arctisch waarnemingsstation.

Ton van ’t Hof

(Dit bericht verscheen eerder, op 07-03-2010, op 1hundred1.blogspot.nl.)

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s