De Officiële Nederlandstalige Poëziecultuur

Charles Bernstein zegt het keer op keer: ‘Poetry can’t be contained by any set of formal qualities.’ Of: ‘Poëzie is de aversie tegen conformisme.’ Bernstein zet zich af tegen wat hij de ‘official verse culture’ noemt, ‘the nexus of poets and critics who enforce norms of poetic value.’ Poëzie dient volgens Bernstein ongedefinieerd te blijven, een individuele enclave van tekstuele vrijheid als tegenwicht tegen politiek: poëzie als ‘Counter-State’.

Ik moet denken aan de woorden waarmee Carl De Strycker onlangs een recensie afsloot: ‘[P]oëzie is geen kretologie, maar altijd in de eerste plaats woordkunst.’ Wat is dat: ‘woordkunst’? De Strycker lijkt er iets van de volgende definitie aan te hangen: het veranderen van de taal, iets bereiken in taal. Hij prefereert, zoveel is wel duidelijk, op taal gerichte poëzie boven geëngageerde verzen.

Ik heb ineens overal rode, jeukende bultjes. Vanwege het feit dat: (1) poëzie weer eens de wet wordt voorgeschreven, (2) vage definities worden gehanteerd en (3) het mij onduidelijk is waarom op taal gerichte poëzie niet ook geëngageerd zou kunnen zijn (de poëzie van Charles Bernstein is hier een voorbeeld van). Misschien moet ook ik eens een mandje vlechten, voor de Vertegenwoordigers van de Officiële Nederlandstalige Poëziecultuur.

(Dit bericht verscheen eerder, op 02-01-2010, op 1hundred1.blogspot.nl.)

Gepubliceerd door

tonvanthof

Dichter & blogger o.a.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s